Nga Besa Ismailj
Nëse konfirmohet vdekja e Ratko Mladićit, nuk duhet harruar një e vërtetë themelore: fashizmi nuk përfundoi me të. Gjurmët e tij në këto troje janë ende të gjalla.
Toka mund ta mbulojë trupin e tij, por vështirë se mund t’i mbulojë krimet që la pas. Ashtu siç ende nxjerren mbetjet mortore të viktimave për t’u dhënë familjeve një varr, po aq pamundur është të varroset me të edhe kujtesa e krimeve të tij.
Gjykimi dhe dënimi nga Tribunali i Hagës ishin një hap drejt drejtësisë, por vetëm një pjesë e vogël e drejtësisë që u detyrohet viktimave.
Në Ballkan e dimë kush ishin viktimat, kush ishin ekzekutuesit dhe kush mbajti mbi supe makinën shtetërore të luftës dhe gjenocidit.
Serbia ende nuk e ka marrë përgjegjësinë dhe dënimin historik që u takon viktimave.
Historia nuk harrohet sepse vdes një kriminel.
Krimet mbeten. Viktimat mbeten. Kujtesa mbetet.
Dhe drejtësia, sado vonë, ngadhënjen.
