Ministri për Punë, Familje dhe Vlerat e Luftës Çlirimtare, Andin Hoti ka shkruar për rikthimin e tij në një sallë gjyqi në Hagë, gati 32 vjet pasi për herë të fundit ishte në një sallë gjyqi, në ditën kur dënohej babai i tij, veprimtari politik e kombëtar, Ukshin Hoti.
Në një postim në Facebook, Hoti ka kujtuar 28 shtatorin e vitit 1994, kur regjimi serb dënoi babanë e tij për bindjet dhe veprimtarinë e tij politike e kombëtare.
“Sot, po gjykohet një nga kapitujt më të lavdishëm të historisë sonë – Ushtria Çlirimtare e Kosovës që i priu luftës për liri”, ka shkruar Hoti, duke e lidhur historinë e babait të tij me procesin gjyqësor ndaj drejtuesve të UÇK-së në Hagë.
Ai ka theksuar se Kosova nuk është arritur si dhuratë, por përmes burgut, përndjekjes, gjakut, jetëve dhe sakrificës.
“Prandaj, sot jam këtu si qytetar i një Republike të lirë, që e di mirë çmimin e kësaj lirie”, ka shkruar Hoti.
Sipas tij, historia e Kosovës mund të sfidohet, të shtrembërohet apo të tentohet të rishkruhet, por nuk mund të zhbëhet.
“Sepse verdikti më i madh për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës është vetë Kosova e lirë”, ka deklaruar Hoti.
Ai ka vënë në pah edhe një paradoks që, sipas tij, lidhet me praninë e tij në Hagë.
Hoti ka shkruar se në të njëjtin qytet ku po zhvillohet procesi gjyqësor që trajton luftën e fundit në Kosovë, ndodhen edhe mostrat e eshtrave të nxjerra vetëm pak javë më parë nga Kalludra dhe Jabuka.
Sipas tij, bëhet fjalë për mbetje mortore që dyshohet se u përkasin së paku 23 shqiptarëve të zhdukur gjatë luftës, mes tyre intelektualë, doktorë, profesorë dhe inxhinierë.
Ai ka theksuar se mostrat presin identifikimin përmes ADN-së, me shpresën që familjet e tyre, pas më shumë se 27 vjetësh, të marrin përgjigjen që presin.
“Në të njëjtin qytet: një sallë gjyqi për luftën e Kosovës dhe një laborator ku eshtrat e viktimave të asaj lufte nga Serbia ende presin të identifikohen. Ky është paradoksi i rëndë i historisë sonë”, ka shkruar Hoti.
“Gati 32 vjet më vonë, përsëri në një sallë gjyqi. Përsëri për Kosovën”.
Postimi i plotë:.
Gati 32 vjet më vonë, përsëri në sallën e gjyqit!
28 shtator 1994.
Për herë të fundit isha në një sallë gjyqi. Atë ditë dënohej babai im, Ukshin Hoti.
16 shtator 2026.
Gati 32 vjet më vonë, hyj përsëri në një sallë gjyqi.
Atëherë, regjim serb po dënonte babin për bindjet dhe veprimtarinë e tij politike e kombëtare.
Sot, po gjykohet një nga kapitujt më të lavdishëm të historisë sonë – Ushtria Çlirimtare e Kosovës që i priu luftës për liri.
Nga Ukshin Hoti, i burgosur dhe i dënuar nga regjimi serb për veprimtarinë e tij politike e kombëtare, te drejtuesit e UÇK-së që sot përballen me drejtësinë në Hagë, një gjë mbetet e pandryshuar: Kosova nuk ka ardhur si dhuratë.
Liria jonë është paguar me burg, me përndjekje, me gjak, me jetë dhe me sakrificë.
Prandaj, sot jam këtu si qytetar i një Republike të lirë, që e di mirë çmimin e kësaj lirie.
Historia e Kosovës mund të vihet në bankën e të akuzuarve.
Mund të sfidohet. Mund të shtrembërohet. Mund të tentohet të rishkruhet.
Por ajo nuk mund të zhbëhet.
Sepse verdikti më i madh për Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës është vetë Kosova e lirë.
Gati 32 vjet më vonë, përsëri në një sallë gjyqi. Përsëri për Kosovën.
Dhe ka diçka thellësisht paradoksale në këtë ditë.
Ndërsa unë jam në Hagë, në një sallë gjyqi ku po trajtohet lufta e fundit e Kosovës, po në Hagë ndodhen edhe mostrat e eshtrave të nxjerra vetëm pak javë më parë nga Kalludra dhe Jabuka. Mbetje mortore që dyshohet se u përkasin së paku 23 shqiptarëve të zhdukur gjatë luftës, intelektual, doktor, profesor e inxhinier, presin që ADN-ja t’ua kthejë emrin dhe familjeve të tyre një përgjigje pas më shumë se 27 vjetësh.
Në të njëjtin qytet: një sallë gjyqi për luftën e Kosovës dhe një laborator ku eshtrat e viktimave të asaj lufte nga Serbia ende presin të identifikohen. Ky është paradoksi i rëndë i historisë sonë.
