Furtuna Aliu, vajza e dëshmorit të UÇK-së, Ferki Aliu – Komandant Ferra, ka reaguar pas aktgjykimit ndaj Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Jakup Krasniqit dhe Rexhep Selimit në Hagë.
Në një shkrim të gjatë, Aliu kujton shpalljen e pavarësisë së Kosovës më 17 shkurt 2008 dhe rrëfen historinë e familjes së saj, sakrificat gjatë luftës dhe figurën e babait të saj, të cilin e përshkruan si një nga themeluesit e hershëm të UÇK-së në rajon.
Ajo shkruan se babai i saj ishte student i Letërsisë, aktivist dhe kundërshtar i regjimit të Slobodan Millosheviqit, ndërsa familja e saj u detyrua të largohej nga shtëpia pasi ajo u dogj në vitin 1998.
Aliu kujton edhe momentin kur Kosova shpalli pavarësinë dhe emocionet e gjyshit të saj, duke theksuar se ajo ditë për familjen e saj ishte rezultat i sakrificës së brezave.
Duke iu referuar Dhomave të Specializuara të Kosovës në Hagë dhe procesit ndaj ish-krerëve të UÇK-së, ajo shpreh qëndrimin e saj të fortë në mbështetje të tyre dhe kundërshton aktgjykimin.
Në fund të reagimit, Furtuna Aliu shkruan:
“Sot Kosova thotë: JO NË EMRIN TIM.”
Ajo e përmbyll me një deklaratë të qartë për identifikimin e saj me historinë e UÇK-së:
“Unë kurrë nuk do të ndalem së foluri me krenari për UÇK-në, historinë tonë dhe heronjtë tanë.”
Postimi i plotë:
E mbaj mend atë ditë shumë qartë, isha 8 vjeçe dhe të gjithë ishim me sytë ngulur në ekran, duke parë historinë teksa shkruhej para nesh.
Më 17 shkurt 2008, Kryeministri Hashim Thaçi shpalli Kosovën shtet të pavarur dhe sovran. Pashë sytë e gjyshit tim të mbusheshin me lot gëzimi dhe mosbesimi; ai kurrë nuk kishte menduar se do të jetonte për ta parë këtë ditë. Sepse, gjatë gjithë jetës së tij, ai kishte jetuar mu pranë një shteti sovran shqiptar, por atdheu i tij, Kosova, dhe familja e tij ishin uzurpuar nga ish-Jugosllavia.
Vetëm gjatë shekullit të njëzetë, Kosova përjetoi katër fushata të mëdha kolonizimi. Fushata filloi nga ish-Mbretëritë Serbe dhe më vonë u zbatua nga shteti pasardhës i tyre, Jugosllavia. Shqiptarët përbënin shumicën etnike të rajonit në fillim të shekullit të njëzetë dhe kolonizimi synonte ndryshimin dhe spastrimin e përbërjes etnike të popullsisë. Kështu filloi një shekull i tërë i shpërnguljes së shqiptarëve dhe masakrave të përgjakshme, me luftën e fundit që përfundoi fare pranë agimit të shekullit të ri, më 11 qershor 1999.
Nëna ime, një nxënëse shembullore dhe vajza e një mësuesi, ishte dëshmitare e krimeve të luftës të kryera kundër shqiptarëve nga militantët serbë dhe e përfundimit brutal të këtij kolonizimi. Historia e saj, historia e gjyshit tim dhe e babait të tij para tij, vazhdojnë të jetojnë për të treguar një rrëfim që nuk është aspak më pak i rëndësishëm për t’u njohur nga bota sot sesa ishte atëherë. Për një shekull, Jugosllavia, nga frika e separatizmit shqiptar, u përpoq t’i tregonte botës se Kosova ishte “një ish-territor serb i mesjetës së vonë”, dhe për herë të parë në histori, Kosova ka zërin e saj, një zë që e ka fituar përmes sakrificës së brezave dhe përkushtimit të patrembur të popullit të saj, e veçanërisht të burrave dhe grave që luftuan në Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) dhe aleatëve të saj të NATO-s.
Babai im, dëshmori Ferki Aliu (Komandant Ferra), një nga themeluesit e hershëm të UÇK-së në rajon, ishte student – studionte Letërsi dhe vinte nga një fshat i vogël, Pantina, në veri të Kosovës, ku ishte rritur në një fermë. I pëlqente të kalëronte, e donte historinë, vallëzonte me nënën time nën tingujt e albumit Thriller të Michael Jackson. Ai nuk ishte aq ndryshe apo aq larg nga unë dhe ti, por ëndërronte për gjëra që atëherë dukeshin të pamundura. Ëndërronte të fliste shqip lirshëm, për shkolla shqipe, për qeverinë tonë, për të drejta dhe liri për veten, fëmijët e tij të ardhshëm dhe brezat që do të vinin. Ishte ndër avokuesit e hershëm, aktivist në demonstrata. Ishte një adoleshent i gatshëm të burgosej, të rrihej e edhe më keq, kur diktatori Slobodan Millosheviq synonte t’ia hiqte çdo të drejtë dhe të na zhdukte të gjithëve nga faqja e dheut. Babai im refuzoi thirrjen e detyrueshme për t’iu bashkuar ushtrisë jugosllave. Ai nuk ishte ushtarak, nuk kishte grada ushtarake, ishte student, ishte baba, ishte trim dhe iu përgjigj thirrjes për veprim dhe për armë për të mbrojtur familjen dhe shtëpinë e tij. Shtëpia e tij u dogj në vitin 1998 dhe familja ime, nëna ime, e cila në atë kohë ishte shtatzënë me mua dhe kishte motrën time 4-vjeçare, dhe pjesa tjetër e familjes sonë, u strehuan në male dhe në shtëpitë e njerëzve që i pranuan, shpesh pa ushqim, në të ftohtë dhe të tmerruar se do t’i shihnin fëmijët e tyre të vdisnin nga uria apo të vriteshin para syve të tyre. Historitë dhe traumat që ata përjetuan dhe me të cilat unë u rrita janë tepër të dhimbshme dhe të rënda për t’u shkruar.
Kosova nuk kishte një ushtri zyrtare për të luftuar kur ushtria serbe erdhi me tanke dhe mjete të blinduara kundër civilëve, duke dëbuar qindra mijëra njerëz përtej kufirit të saj dhe duke vrarë e përdhunuar si të donin. Dhe Kosova nuk ishte i vetmi vend që e ndjeu tërbimin e ushtrisë së tyre, sepse të njëjtën gjë e bënë në Bosnje dhe Kroaci. Krahasuar me ushtrinë e tyre, UÇK-ja përbëhej nga njerëz trima si babai im, të cilët kurrë nuk menduan se do të fitonin, por ishin të përgatitur të sakrifikonin jetën e tyre dhe të tregonin qëndresë, ashtu siç kemi treguar për shekuj me radhë.
Pa NATO-n, Serbia nuk do të ishte ndalur kurrë derisa shqiptari i fundit të ishte harruar dhe zhdukur. Por pa UÇK-në dhe trimërinë e saj, bota nuk do t’i kishte kthyer kurrë sytë nga ne dhe nuk do ta kishte kuptuar atë që po ndodhte në të vërtetë. Tani e shoh, ndërsa luftërat duket se nuk pushojnë kurrë në botë, se si dezinformimi dhe kaosi janë armë lufte, të përdorura për të na larguar nga e vërteta që del në pah vetëm më vonë dhe shkruhet nga “fituesit”. Pas përfundimit të luftës, rruga e Kosovës drejt pavarësisë ishte mjaft e ndryshme nga ajo e shteteve fqinje. Ishim të lirë, por mos u gaboni, Slobodan Millosheviqi mund të jetë zhdukur dhe shteti i Jugosllavisë mund të mos ekzistojë më, por ata lanë pas pasardhësit e tyre.
Këtë mëngjes, në orën 4, duke parë nga dhoma ime e gjumit në Brooklyn, u ndjeva përsëri 8 vjeçe. Heronjtë dhe udhëheqësit tanë, Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Jakup Krasniqi dhe Rexhep Selimi, qëndruan në Hagë dhe nuk ishin aty për të dëshmuar për krimet kundër njerëzimit të kryera nga militantët serbë. Ata ishin në Dhomat e Specializuara të Kosovës, të krijuara në Hagë nga vetë qeveria jonë, për të cilat votoi edhe vetë Hashim Thaçi, për të hetuar krimet e luftës të kryera nga UÇK-ja. Në kohën kur u votua kjo, vendi ynë ishte i përçarë; ishim të lirë dhe, po, ishim sovranë, por ende ishim të ngujuar dhe në mëshirën e aleatëve tanë perëndimorë, sepse kërcënimi në veri të Kosovës ishte gjithmonë i dukshëm për ish-komandantët tanë trima. Kosovarët ende nuk mund të udhëtonin lirshëm në Evropë dhe qeveria jonë përballej me një sërë kushtesh që duhej t’i përmbushte për të kënaqur fqinjin e saj. Propaganda sllave pas luftës nuk ka pushuar kurrë. Të katërt qëndruan aty këtë mëngjes, pasi iu dorëzuan vullnetarisht gjykatës për të cilën vetë kishin votuar dhe pas 6 vitesh paraburgimi. Pashë në gjykatë se sa lehtë çdo akuzë e rëndë dhe konspiracion kundër UÇK-së, që në radhë të parë çuan në krijimin e kësaj gjykate, u tretën si tym. Kjo gjykatë, e cila u themelua dhe shpenzoi 500 milionë euro dhe 18 vjet hetime duke ndjekur konspiracione nga Dick Marty dhe të tjerë, i shpalli katër heronjtë tanë fajtorë dhe sot përmbushi investimin monumental të BE-së dhe një humbje thellësisht të tmerrshme kohe, duke shpërfillur dëshmitë e dëshmitarëve të nderuar të mbrojtjes dhe duke dështuar Kosovën dhe popullin e saj sot.
Në historinë e sakrificës së kombit tonë, këta të katër do të mbahen mend si heronj, ndërsa fytyrat e tyre të vetëdijshme në ekran sot tregonin gjithçka. Ata zgjodhën vetë ekzekutuesin e tyre për t’i dhënë fund kësaj çështjeje dhe për ta çuar Kosovën përpara. Ata ishin ende ushtarët e rinj trima që ia kishin betuar jetën Kosovës, vetëm se tani po luftonin një luftë tjetër. Në fund të aktgjykimit, gjykatësi tha: “Në emër të Kosovës, ju shpallim fajtorë…”.
Sot Kosova thotë: JO NË EMRIN TIM.
Unë kurrë nuk do të ndalem së foluri me krenari për UÇK-në, historinë tonë dhe heronjtë tanë.
– Bija jote, Furtuna Aliu
16 Shtator, 2026
https://www.facebook.com/share/r/1EbTqQT6Zj/
