Tetëmbëdhjetë vjet pas një takimi që mund të kishte ndryshuar historinë e Barcelonës, ish-nënkryetari sportiv i klubit katalanas, Marc Ingla, vazhdon ta ruajë në sirtarin e tavolinës së tij një USB të bardhë. Brenda saj ndodhet plani 27-faqësh që José Mourinho kishte përgatitur në vitin 2008 për të marrë drejtimin e Barcelonës. Por drejtuesit katalanas zgjodhën Pep Guardiolën, një vendim që ndryshoi rrjedhën e historisë së klubit dhe marrëdhënien e Mourinhos me të.
Në pranverën e vitit 2008, Barcelona ndodhej në një nga periudhat më të vështira sportive të viteve të fundit. Skuadra po shkonte drejt sezonit të dytë radhazi pa trofe, ndërsa drejtuesit kishin nisur të kërkonin një trajner të ri që do ta rikthente klubin në rrugën e suksesit.
Frank Rijkaard, njeriu që kishte udhëhequr katalanasit drejt dy titujve në La Liga dhe triumfit në Ligën e Kampionëve, ishte pranë largimit.
Në këtë situatë, një nga kandidatët kryesorë për ta zëvendësuar ishte José Mourinho.
Sipas gazetës spanjolle “Mundo Deportivo”, trajneri portugez kishte përgatitur një projekt të hollësishëm për të ardhmen e Barcelonës, të cilin ia prezantoi Marc Inglës gjatë një takimi sekret në Lisbonë.
Dokumenti përmbante idetë e tij taktike, analizën e skuadrës dhe ndryshimet që synonte të realizonte në klub.
Por, pavarësisht përgatitjeve, Mourinho nuk e fitoi besimin e drejtuesve katalanas.
Barcelona kërkonte një ndryshim rrënjësor
Në atë periudhë, Barcelona kishte humbur shkëlqimin e viteve të mëparshme.
Skuadra që kishte dominuar futbollin spanjoll dhe evropian nën drejtimin e Rijkaardit po përballej me rënie të formës, mungesë motivimi dhe probleme në organizimin e lojës.
Real Madridi i drejtuar nga Bernd Schuster kishte krijuar epërsi të konsiderueshme në kampionat.
Një nga momentet më të dhimbshme për Barcelonën ishte përballja në stadiumin “Santiago Bernabéu”, ku futbollistët katalanas u detyruan t’i formonin korridorin e nderit Real Madridit, për ta përshëndetur si kampion.
Ndërkohë, në Ligën e Kampionëve, Barcelona ishte eliminuar nga Manchester Unitedi në gjysmëfinale.
Këto rezultate e bindën drejtuesit se klubi kishte nevojë për një fillim të ri.
Një nga alternativat ishte Mourinho, i cili kishte fituar reputacion ndërkombëtar falë sukseseve me Porton dhe Chelsean.
Jorge Mendes organizoi takimin në Lisbonë
Pas largimit të papritur nga Chelsea në fillim të sezonit 2007/08, Mourinho ishte pa klub.
Agjenti i tij, Jorge Mendes, e dinte se trajneri portugez dhe familja e tij dëshironin të riktheheshin në Barcelonë.
Mourinho kishte jetuar më parë katër vjet në qytetin katalanas, ku kishte punuar si pjesë e stafit teknik të Bobby Robsonit dhe Louis van Gaalit.
Për këtë arsye, një rikthim në “Camp Nou” kishte rëndësi të veçantë për të.
Mendes organizoi një takim në zyrat e kompanisë së tij, Gestifute, në Lisbonë.
Në takim mori pjesë Marc Ingla, atëherë nënkryetar i Barcelonës për çështjet sportive.
Drejtori sportiv Txiki Begiristain ishte parashikuar të merrte pjesë, por një ditë më parë kishte njoftuar se nuk mund të udhëtonte për shkak të një angazhimi personal.
Megjithatë, sipas raportimit, Begiristain nuk kishte qenë asnjëherë plotësisht i bindur se Mourinho ishte zgjedhja e duhur.
Ai preferonte Pep Guardiolën, i cili sapo kishte filluar karrierën si trajner me ekipin rezervë të Barcelonës.
USB-ja e bardhë që përmbante të ardhmen e Barcelonës
Pas përshëndetjeve fillestare, Mourinho nxori nga xhepi një USB të bardhë.
Brenda saj ndodhej një prezantim prej 27 faqesh, ku portugezi kishte përmbledhur vizionin e tij për drejtimin e Barcelonës.
Dokumenti përfshinte organizimin taktik, përgatitjen fizike, metodologjinë e stërvitjes dhe analizën e lojtarëve.
Mourinho dëshironte të dëshmonte se kishte një plan të qartë për ta rikthyer Barcelonën në majat e futbollit evropian.
Sipas “Mundo Deportivo”, USB-ja vazhdon të ruhet edhe sot nga Marc Ingla si një kujtim i veçantë i atij takimi.
Ajo përfaqëson një nga momentet më interesante të historisë moderne të klubit: mundësinë që Mourinho të bëhej trajner i Barcelonës vetëm pak kohë përpara fillimit të epokës së Guardiolës.
Mourinho nuk dëshironte ta ndryshonte sistemin 4-3-3
Një nga elementet më interesante të projektit ishte përkushtimi i Mourinhos ndaj sistemit tradicional 4-3-3 të Barcelonës.
Megjithëse marrëdhënia e tij me Johan Cruyffin nuk kishte qenë e mirë, portugezi e konsideronte këtë formacion si një pjesë themelore të identitetit të klubit.
Ai propozonte që Barcelona ta ruante sistemin 4-3-3, duke e përshtatur përmes varianteve të ndryshme taktike.
Mourinho besonte se skuadra nuk duhej të hiqte dorë nga filozofia e saj tradicionale.
Një tjetër element që tërheq vëmendjen ishte kërkesa që topi të përdorej në çdo seancë stërvitore.
Edhe gjatë ushtrimeve të përgatitjes fizike, portugezi dëshironte që futbollistët të punonin me topin.
Kjo qasje ishte e ngjashme me filozofinë që Johan Cruyff kishte promovuar gjatë viteve të tij te Barcelona.
Çfarë planifikonte Mourinho për Ronaldinhon, Eto’on dhe Decon?
Në dokumentin e tij, Mourinho kishte përfshirë edhe një analizë të hollësishme të skuadrës.
Një nga çështjet kryesore lidhej me të ardhmen e Ronaldinhos.
Braziliani kishte qenë figura qendrore e sukseseve të Barcelonës, por forma e tij kishte rënë dhe vazhdimësia në klub ishte vënë në dyshim.
Mourinho nuk ishte plotësisht i bindur se Ronaldinho duhej të mbetej pjesë e projektit të ri.
Ndërkohë, portugezi ishte më i prirur të mbante në skuadër Samuel Eto’on dhe Decon.
Të dy futbollistët konsideroheshin lojtarë me përvojë dhe cilësi që mund të kontribuonin në rindërtimin e ekipit.
Në anën tjetër, Sylvinho, Lilian Thuram dhe Javier Zambrotta përmendeshin mes futbollistëve që mund të largoheshin.
Po ashtu, Mourinho kishte ngritur pikëpyetje mbi rolin e Edmílsonit dhe Oleguerit.
Megjithatë, ai nuk kishte paraqitur një listë konkrete të përforcimeve të reja që dëshironte t’i transferonte.
Ish-lojtarët e Barcelonës në stafin e Mourinhos
Një pjesë tjetër e projektit lidhej me përbërjen e stafit teknik.
Mourinho dëshironte të përfshinte ish-futbollistë të Barcelonës, me të cilët kishte bashkëpunuar gjatë periudhës së tij të mëparshme në klub.
Mes emrave të përmendur ishin Luis Enrique, Albert Ferrer dhe Sergi Barjuán.
Ideja ishte që stafi të përfshinte njerëz që e njihnin kulturën e klubit dhe kishin lidhje të forta me identitetin e tij.
Në këtë mënyrë, Mourinho synonte ta kombinonte përvojën e tij ndërkombëtare me traditën dhe filozofinë e Barcelonës.
Por, pavarësisht përgatitjeve të hollësishme, ekzistonte një problem që shqetësonte drejtuesit katalanas.
Marrëdhënia me mediat, pengesa më e madhe për Mourinhon
Sipas raportimit, momenti më i tensionuar i takimit në Lisbonë lidhej me sjelljen e Mourinhos ndaj mediave.
Trajneri portugez kishte fituar reputacion për deklaratat e forta, polemikat publike dhe përplasjet me gazetarët.
Veçanërisht problematike konsideroheshin incidentet gjatë përballjeve të mëparshme mes Chelseat dhe Barcelonës në Ligën e Kampionëve.
Në ato ndeshje, Mourinho ishte përfshirë në konflikte dhe debate që kishin krijuar tensione të mëdha.
Drejtuesit e Barcelonës ia bënë të qartë se duhej ta ndryshonte mënyrën e komunikimit me mediat nëse dëshironte të merrte drejtimin e skuadrës.
Ata kërkonin një trajner që, përveç rezultateve sportive, do të ishte në gjendje ta përfaqësonte klubin në përputhje me filozofinë dhe imazhin e tij.
Ky aspekt u bë një nga pikat më të ndjeshme të kandidaturës së Mourinhos.
Johan Cruyff mbështeti zgjedhjen e Pep Guardiolës
Kur erdhi momenti për vendimin përfundimtar, presidenti i atëhershëm Joan Laporta u mbështet edhe një herë te këshillat e Johan Cruyffit.
Legjenda holandeze e Barcelonës ishte një nga mbështetësit më të fortë të Pep Guardiolës.
Edhe Txiki Begiristain besonte se ish-kapiteni i klubit ishte zgjedhja më e përshtatshme për ta udhëhequr projektin e ri.
Guardiola kishte shumë pak përvojë si trajner në nivelin më të lartë, por e njihte nga afër filozofinë e Barcelonës dhe kishte filluar të tregonte potencial në drejtimin e ekipit rezervë.
Në fund, drejtuesit katalanas vendosën t’ia besonin atij skuadrën e parë.
Mourinho mbeti jashtë planeve, pavarësisht projektit të hollësishëm që kishte prezantuar.
Vendimi që ndryshoi historinë e Barcelonës
Emërimi i Pep Guardiolës në vitin 2008 rezultoi një nga vendimet më të rëndësishme në historinë e Barcelonës.
Nën drejtimin e tij, skuadra zhvilloi një stil futbolli që u bë i njohur në mbarë botën për posedimin e topit, presionin e lartë dhe kombinimet e shpejta.
Në të njëjtën periudhë, Lionel Messi u shndërrua në figurën kryesore të skuadrës dhe një nga futbollistët më të mirë në historinë e sportit.
Barcelona fitoi trofe të shumtë dhe ndërtoi një nga ekipet më të suksesshme të futbollit modern.
Guardiola e udhëhoqi klubin drejt triumfit historik me gjashtë trofe në vitin 2009, duke e konfirmuar zgjedhjen e drejtuesve.
Ndërkohë, Mourinho duhej të kërkonte një rrugë tjetër për vazhdimin e karrierës.
Nga kandidati për trajner te rivali më i madh
Sipas “Mundo Deportivo”, Mourinho e kishte përjetuar refuzimin nga Barcelona si një goditje personale.
Ai kishte besuar se përvoja dhe sukseset e tij me Porton dhe Chelsean e bënin kandidatin ideal për ta drejtuar klubin katalanas.
Megjithatë, vendimi për t’i dhënë përparësi Guardiolës krijoi një ndarje të thellë mes tij dhe Barcelonës.
Më vonë, Mourinho do të bëhej trajner i Interit dhe më pas i Real Madridit, duke u kthyer në një nga rivalët më të mëdhenj të katalanasve.
Përballjet e tij me Barcelonën, sidomos gjatë kohës në krye të madrilenëve, u karakterizuan nga tensione, deklarata polemike dhe rivalitet i jashtëzakonshëm.
Në shumë raste, konfliktet mes Mourinhos dhe Barcelonës shkuan përtej fushës së lojës.
Pikërisht për këtë arsye, takimi i fshehtë i vitit 2008 merr sot një domethënie të veçantë.
Një USB që ruan historinë e një mundësie të humbur
Tetëmbëdhjetë vjet më vonë, Marc Ingla vazhdon ta ruajë USB-në e bardhë që Mourinho i dorëzoi në Lisbonë.
Brenda saj ndodhet projekti i një trajneri që ishte shumë pranë drejtimit të Barcelonës, por që më pas u shndërrua në një nga kundërshtarët e saj më të njohur.
Nëse drejtuesit katalanas do ta kishin zgjedhur Mourinhon, historia e klubit mund të kishte marrë një drejtim krejt tjetër.
Guardiola ndoshta nuk do ta kishte nisur aq herët aventurën me ekipin e parë, ndërsa epoka e tij e suksesshme mund të mos kishte lindur në të njëjtat rrethana.
Por futbolli ndoqi një rrugë tjetër.
Barcelona zgjodhi Guardiolën, ndërsa Mourinho vazhdoi karrierën në klube të tjera, përpara se të merrte drejtimin e Real Madridit.
USB-ja 27-faqëshe që Marc Ingla e ruan prej 18 vjetësh është dëshmi e një momenti vendimtar në historinë moderne të Barcelonës. José Mourinho kishte përgatitur gjithçka për ta marrë drejtimin e klubit, por drejtuesit zgjodhën Pep Guardiolën. Nga ai vendim lindi një nga periudhat më të lavdishme të katalanasve dhe, sipas raportimit, një rivalitet që e ktheu trajnerin portugez nga kandidat për stolin e Barcelonës në një nga kundërshtarët e saj më të mëdhenj.
